Overige paarden

C’est Moi

Dat paarden een eigen wil hebben, en deze ook gebruiken, bewijst C’est Moi.

CM werd geboren als Roanna.  Gekocht als investering door een echtpaar. Zij reed paard en zag zich in de toekomst Grand Prix rijden op deze prachtige vos. Hij investeerde geld, en zag zijn fortuin in de toekomst groeien. Toen ze uit elkaar gingen was Roanna 3 jaar, en bleef als eigendom bij de man. Deze wist niet veel van paarden, maar de mensen om hem heen die er wel verstand van hadden, vertelden hem dat er op twee manieren geld te verdienen is met een paard. Het moet presteren in de sport en/of (liefst én) voor nakomelingen zorgen.

Met 3.5 jaar werd CM uit de wei geplukt waar ze tot dan toe een heerlijk vrij leventje had gehad met allemaal andere jonge merries. Wei uit, hup op stal. Daar moet je als paard niet moeilijk over doen. 3x3 is ruim zat en je krijgt twee keer per dag brokjes en drie keer per dag een plakje hooi. Groen gras? OK, dan mag je een paar uurtjes buiten, in een afgeschoten stukje wei, alleen. Want anders gaan jullie rennen en spelen, en dan heb je kans op verwondingen en blessures, en dat mag niet. Je gaat met iemand een uurtje bewegen per dag, dus dat is mooi genoeg.

Uitzonderingen daargelaten, is dat helaas wat er in NL gebeurt. Van de ene dag op de andere van een vrij buitenleven, naar binnen, in een stal apart. CM had nog de mazzel dat ze vier uur per dag buiten mocht staan (ook niet meer want dan krijgen ze een grasbuik)! Veel van deze paarden staan de hele dag binnen. Te wachten tot ze dat ene uurtje met iemand mee mogen. Die iemand gaat ze dan niet lekker aaien en strelen en met ze spelen, nee die gaat het paard iets leren. Dus hup de borstel eroverheen, zadel erop, en doen wat de ruiter zegt!  Zweep erbij voor als het paard iets ‘fout’ doet. En dat, lieve mensen, heet in Nederland goed voor je paard zorgen. Dat is een sociaal geaccepteerde vorm van paarden houden!

Zo verging het ook CM. Ze werd naar iemand toegebracht die haar zou opleiden voor de dressuur. Ze was eigenwijs en moeilijk te trainen, en de paar keer dat ze mee ging naar een wedstrijd, deed CM net of ze gek was. Wát moet ik doen?

Toen ging ze naar iemand anders, die wilde wel proberen haar te trainen, die had veel meer ervaring. Een half jaar later gaf die ook de moed op. Zodra CM in de ring kwam speelde ze de beledigde onschuld en deed net of ze geen idee had wat er van haar verwacht werd.

OK, dan maar een veulen! Dan was ze ook nuttig. En ja, je raadt het al, ze werd niet hengstig. Nu zijn er spuiten om een merrie hengstig te maken, dus die werden aangerukt. Ook dat mocht niet baten. Ze werd niet hengstig!

Teneinde raad kwam er nog een derde trainer aan te pas, maar die gaf al vrij snel aan dat ze maar iemand anders moesten zoeken. En toen stond CM zomaar ineens met een peesblessure op stal. Niemand wist wat er gebeurt was maar een pees van haar rechtervoorbeen was gescheurd, in de breedte! Een klein stukje zat er nog maar vast. Niemand had echter iets gedaan, of gezien, of gehoord.

Daar stond CM, nu dag en nacht in 3x3. De pees moest genezen en dan mag je niet bewegen, ook niet naar buiten, zelfs niet heel eventjes. Terwijl de andere paarden een paar uur naar buiten gingen, stond CM heel alleen op stal. De eigenaar met zijn nieuwe vriendin vonden het ondertussen gevoelsmatig allemaal helemaal niet fijn meer. Ze hadden geen verstand van paarden, maar zeer met het paard te doen. Zo kon het toch ook niet. Arm paard.

Het duurde ook te lang voordat er verbetering in de genezing van het been intrad, en zodoende werd er iemand bijgehaald om eens naar het paard te kijken. Omdat ze zelf zoveel baat hadden bij BSR, werd hun praktitioner uit Apeldoorn gevraagd eens naar het paard te komen kijken. Hij zag meteen dat het paard er vreselijk aan toe was. Hij gaf het paard een release en raadde de eigenaren aan contact met mij op te nemen. Ik deed ook BSR en had verstand van paarden. Het paard had releases nodig, zei hij, en meer dan dat. Ik werd gebeld, het verhaal werd verteld, en ik stapte een paar dagen later met mijn man Hein op een zondag in de auto om naar het paard te gaan kijken.

Toen wij aankwamen lopen en de donkere stal zagen waar CM helemaal in de donkerste hoek haar stal had, en we daar een zielig hoopje paard in zagen staan, biggelden de tranen ons over de wangen.

We boden meteen aan het paard te helpen. Zodra het been genezen was zou het naar ons toe vervoerd worden. Ik gaf het paard een release en veel knuffels, en aangeslagen gingen we naar huis.

Een week later werd Roanna al gebracht, want het been was op wonderbaarlijke wijze ineens heel snel genezen. We lieten haar hier even wennen in een stal, en al snel besloten we haar in de wei achter het huis los te laten. Wat we toen zagen zullen we nooit meer vergeten.

CM is een dochter van de dressuurhengst Gribaldi, en toen zij buiten kwam, de andere paarden zag, en ging bewegen, leek ze te zweven! Haar passen in draf waren zo wijd gestrekt, en de opwaartse beweging zo hoog en lang! We stonden allemaal met open mond te kijken. Wat mooi!! Wat een schoonheid! Wat een kracht! Als een paard dit ooit zo natuurlijk en soepel in een dressuurproef zou laten zien, zou het een staande ovatie krijgen.

 Al vrij snel konden we haar bij de kudde voegen. Ze ging helemaal uit haar dak! Ze vond het prachtig, en rende met de anderen paarden in de grote wei. Geëmotioneerd stonden de eigenaren en wij ernaar te kijken. Wat een verschil. Wat verandert een paard als het gewoon paard mag zijn.

Drie dagen later was ze hengstig! Ze bloeide helemaal op.

Na paar weken had ik een gesprek met haar. Ik vroeg haar wat er gebeurd was in haar leven en wat ze nodig had. Haar antwoord was behoorlijk verbijsterend. Ze liet me zien dat ze als veulen verkracht was! Ik wist niet dat het bestond! Ik was dagen van slag. Vreselijk dat zoiets blijkbaar gebeurt. Hoe is het mogelijk!!

Toen ik hiervan bijgekomen was, praatten we verder. Haar antwoord was glashelder. In mensentaal was het zoiets als: “ik doe alles voor iemand die van mij houdt. Ik doe niets voor iemand die met mij wil pronken of er geld aan wil verdienen”. En: “ O ja, ik vind mijn naam niet mooi!”

Het was een jaar later dat ze me vertelde hoe ze wel wilde heten: C’est Moi! Dat betekent in het Nederlands zoveel als: ‘Ik ben het’, of ‘ik ben ik’. Dus vanaf dat moment heet ze C’est Moi, een naam die helemaal bij haar past.

Toen de eigenaren zagen hoe gelukkig ze hier was, hebben ze een jaar later besloten om ons het paard te geven. En wij hebben toegezegd dat we voor dit super speciale paard zullen blijven zorgen tot de dood. Wat een cadeau! Wat een rijkdom. Voor hen en voor ons.

C'est Moi is een paard met karakter. We zijn met haar bezig met Natuurlijk Paardrijden, en ze is een hele goede leermeester. Ze heeft niet de neiging om foutjes door de vingers te zien. Ze reageert heel zuiver en eerlijk. Maar als je het goed doet en de verbinding tot stand komt, dan krijg je iets van ongelooflijke schoonheid te zien en te voelen.


Wil je C'est Moi adopteren, wil je haar verzorgen of met haar Natuurlijk Paardrijden beoefenen? Dat kan. Neem contact op, dan kunnen we afspraken maken.

.