Mijn ontmoeting met Rafaela
In september 2008 ben ik een weekje naar Spanje geweest om daar een cursus ‘communiceren en healing met dieren’ te volgen.
Ik wilde graag een week ‘rust’ voor mezelf na alle drukte met de verbouwing van het DolFijn Centrum. Heerlijk natuurlijk dat onze Body Stress Release praktijk Eibergen een eigen onderkomen kreeg, maar iedereen die ooit heeft ver- of gebouwd, weet wat een klus dat is, zeker om dat naast je werk er nog even bij te doen. Dus ik keek uit naar een weekje rust, om klaar te zijn voor de drukte die de opening van het centrum op 10 oktober met zich mee zou brengen. Helemaal niks doen is niets voor mij, dus dit leek me een mooie combinatie.
Tijdens deze week werden we meegenomen naar een opvanghuis voor paarden, in de buurt van Malaga.
Tijdens dit bezoek werd mij gevraagd om een paard naar zijn paddock te brengen. Ik moest door de bak, naar beneden en rechts en daar was een stukje afgescheiden waar dit paard moest staan, en dat was samen met een witte merrie.
Ik op zoek naar dat plekje, de witte merrie stond er inderdaad, dus paard erbij in de paddock gezet. Hallo witte merrie gezegd en toen weer terug de paddock uit.
Op dat moment kreeg ik een duw in mijn rug en hoorde ik een stem, ‘kijk dan’ zeggen. ?? Ik liep terug naar de merrie en begroette haar nogmaals. Het voelde wel heel bijzonder, maar ik vond toch dat ik weer terug naar de groep moest en draaide weer om, om weg te gaan.
De duw in mijn rug werd heftiger en de stem ook: ‘KIJK DAN!’ Verbaasd stond ik te kijken. Wat dan? Weer die duw, nu duidelijk richting merrie, en die duidelijke stem ‘KIJK DAN!!’. Dus ik besloot naar de merrie te lopen en nadat ik haar weer wat geaaid had, en nog een keertje met klem ‘kijk dan’ hoorde, besloot ik het vliegenhalster dat ze om had aan de kant te schuiven zodat ik in haar ogen kon kijken.
Het was onvoorstelbaar wat er toen gebeurde. Kijkend in haar ogen voelde ik zo’n enorme energie door me heen gaan dat de tranen in mijn ogen sprongen. Ik werd geraakt tot diep in mijn hart. Het was een feest van herkenning! Wauw! Een diepe warmte doorvloeide me en mijn hart maakte een sprong van blijdschap. Ik had ‘haar’ teruggevonden. We waren weer samen, waren de woorden die ik voelde. (Wie wat waar wanneer?? Geen idee! Maar het was er gewoon)
Tja, en toen. Met al die emoties in mijn lijf liep ik weer terug naar de groep. Er werd verteld dat het mogelijk was de paarden te adopteren, en toen wist ik het. Dit paard zou ik adopteren. Maar niet door iedere maand geld voor haar verzorging te geven. Nee, ik zou haar naar Nederland laten komen zodat we voor altijd samen zouden zijn en ik voor haar kon zorgen. Het voelde heel duidelijk dat dát de bedoeling was.
Toen ik dit verhaal aan de eigenaresse van de paardenopvang vertelde, vroeg ze: ‘het paard is waarschijnlijk zwanger, wil je het veulen ook hebben?’ Ja natuurlijk zei ik. Wauw nog een zwanger paard ook nog. Helemaal te gek dat ze gered was.
De dag erop ben ik nog een even bij Rafaela langs gegaan. De cursus was voorbij en voordat ik naar Nederland terug vloog wilde ik nog eens even rustig met haar knuffelen en communiceerde met Rafaela. Ik vertelde haar dat ze mee mocht naar NL en ze likte vol begrip mijn handen, zoals je op de foto kunt zien.
Dat geweldige gevoel van verbinding was er weer heel sterk. Wonderbaarlijk!
De dierenarts die kwam, concludeerde inderdaad dat ze zwanger was, maar kon niet vertellen hoever ze was (dat schijnt na de eerste drie maanden niet goed te kunnen).
En toen.
Ik wilde haar zo snel mogelijk naar Nederland vervoerd hebben, want ik woon dichtbij een hele goede paardenkliniek, die zouden zeker in staat zijn om een moeilijke bevalling zo optimaal mogelijk te kunnen begeleiden. Maar…het werd mij duidelijk gemaakt dat ze in deze conditie niet vervoerd kon worden, en dat ze pas naar Nederland zou kunnen gaan als het veulen geboren zou zijn. Of de bevalling wel soepel zou kunnen verlopen met zo’n scheve rug/heup was natuurlijk maar de vraag.
Ik werd op de hoogte gehouden van de vorderingen, ze werd dikker en dikker, maar geen baby. Tot 5 februari! Toen kreeg ik een sms’je met het blijde bericht. Alles was goed gegaan, het was een prachtig baby hengstje geworden. Ik was helemaal gelukkig!!
De dag erna natuurlijk nagedacht over een naam voor onze nieuwe telg, en toen ik twee namen naar Spanje wilde sms’en zodat ze mee kon denken, kwam er van haar een berichtje binnen.
Voor dat ik dat berichtje doorgeef maak ik even een zijsprongetje. In januari zijn we begonnen met een aantal mensen om met onze paarden Natural Horsemanship te gaan beoefenen. Het ultieme doel is om straks zonder zadel en zonder hoofdstel op je paard overal naar toe te gaan. Er moest natuurlijk een naam komen voor deze groep, en ik heb het ‘Regenboog Ruiters’, ofwel ‘Rainbow Riders’ genoemd. Ik heb altijd al iets met regenbogen gehad, en een pegasus die onder de regenboog galoppeert is voor mij de ultieme droom. (ik zit daar dan op, dat begrijp je natuurlijk wel!).
Enfin, dit is de inhoud van het sms’je :
We hebben hem Arco Iris genoemd, dat betekent regenboog in het Spaans, want er stond een hele grote regenboog aan de hemel toen hij geboren werd. Ik kon het haast niet geloven. De regenboog was in Spanje verschenen om zijn jongste telg te begroeten! En ze had hem nog regenboog genoemd ook! Ik was tot in het diepst van mijn ziel ontroerd.
Hier zie je mij met de paarden Rafaela en haar veulen Arco Iris in Spanje, april 2009.
Rafaela en Arco Iris zijn op 25 juni in Nederland aangekomen dankzij de hulp van BHS Paardentransporten uit Zeewolde. (www.paardentransporten.eu).
Voor meer informatie over de aankomst kijk bij: publiciteit.
We plaatsen regelmatig nieuwe foto's, zodat iedereen het wel en wee van Rafaela, en de groei van Arco Iris, kan volgen.
Wilt u meer informatie over het opvanghuis in Spanje dat Rafaela heeft gered, kijk dan bij: www.asociacioncydsantamaria.es of www.cydanimals.com.